A Verdadeira Historia dos Primos Ciclistas... ou Onde está Ramón?

20-agosto-2006
Etapa: Carrión de los Condes – Arcahueja
Había festa en Carrión e petardada a partir das 12 da noite. Paseando polas rúas vimos os cristais das casas tapados con cartóns e a xente (moza sobre todo) xuntábase por peñas. Pero nós as dez e media xa estabamos no albergue (como era festa, a hora de peche era ás once menos cuarto).
Neste albergue aconteceu a Historia dos Primos Ciclistas... ou Onde está Ramón?, que non paga a pena contala por non ser eu de faladurías (non coma outros) nin a historia en si o merece (o Ramón este marchou do albergue ás 11 da noite en bicicleta!!).
O camiño de hoxe foi tremendamente pesado. Pola senda marcada ata Sahagún, onde comemos uns bocatas. Eu quixen arranxar un raio da bici nalgún taller pero era domingo (perde un a noción dos días), así que marchamos pola estrada.
Un grave erro tivemos aquí: na saída de Sahagún por equivocación non tomamos a desviación para El Burgo Ranero e continuamos pola N120. Logo no cruce coa N601 tiramos para León. Estes tramos de estrada son inacabables. Ves alá lonxe o que parece ser unha torreta eléctrica e te concentras en pedalear para chegar... pero non a alcanzas. Contas o ritmo de pedaleo 1, 2, 1, 2 ...e cando cansas 1, 2, 3, 4, 1, 2, 3, 4... Despois contas ata 10 (non sei cantas veces). Poste a contar os sinais dos hectómetros da estrada... e non podes poñerte a contar coches vermellos porque apenas pasan coches vermellos, nin azuis, nin brancos sequera. E o sol abrasador. E a torreta que parece máis preto. E repites todo o proceso anterior. Quince quilómetros en liña recta insufribles!! Non dás creto cando chegas a esa jodida torreta!!
En Mansilla de las Mulas non hai sitio (ou non debe habelo porque a entrada para os ciclistas non é ata as sete e media). Foi este o único albergue que atopamos con esta condición, nos outros non había distinción entre peregrinos de a pé e en bici. Así que chamamos a un albergue privado en Arcahueja e reservamos praza. Agora estamos a nos refrescar tomando unhas cañas en Mansilla ( e aí vemos á protagonista da historia anterior).
Arcahueja non é nada: catro casas e o albergue que aínda está a medio acabar. Na habitación somos oito: no-los cinco, unha galega de Noia que vive en Francia (Rosa María), unha bilbaína (Águeda) e Begoña que non recordo de onde é. Ceamos e almorzamos todos xuntos no bar do albergue.

Sahagún